بعضی فعل‌ها پیشوندی دارند که در جملهٔ خبری از فعل جدا می‌شود و آخر جمله می‌رود. فعل صرف شده جای دوم می‌ماند.
| مصدر | معنی | مثال |
|---|---|---|
| aufstehen | بلند شدن | Ich stehe um 7 Uhr auf. |
| einkaufen | خرید کردن | Wir kaufen am Samstag ein. |
| anrufen | زنگ زدن | Er ruft mich heute an. |
| mitkommen | همراه آمدن | Kommst du mit? |
| fernsehen | تلویزیون دیدن | Sie sieht abends fern. |
| ankommen | رسیدن | Der Zug kommt um 9 Uhr an. |
وقتی فعل کمکی داری، فعل اصلی یکجا و بدون جدا شدن آخر جمله می‌رود: Ich muss um 7 Uhr aufstehen.
فعل‌هایی با پیشوندهای be-, ver-, ent-, er-, ge-, zer-, miss- جدا نمی‌شوند: Ich verstehe dich. Er bekommt ein Paket. Wir besuchen Oma.
1. Ich ___ um 6 Uhr ___. (aufstehen)
Ich stehe um 6 Uhr auf. — پیشوند auf آخر جمله.
2. Wir ___ heute ___. (einkaufen)
Wir kaufen heute ein. — ein آخر جمله.
3. Kommst du ___? (mitkommen)
Kommst du mit? — mit آخر جمله.
4. Ich muss morgen früh ___. (aufstehen)
Ich muss morgen früh aufstehen. — با فعل کمکی فعل کامل می‌ماند.
5. Er ___ seine Oma. (besuchen)
Er besucht seine Oma. — be- جدانشدنی است.
از کجا بفهمم پیشوند جدا می‌شود؟
اگر پیشوند روی خودش تکیه دارد (AUFstehen، EINkaufen)، معمولاً جداشدنی است. پیشوندهای be-، ver-، ent-، er- تکیه ندارند و جدا نمی‌شوند.
→ قبلی: فعل‌های کمکی (können, müssen, ...) · بعدی: امر (Imperativ) ←
مرتبط: فعل‌های کمکی (können, müssen, ...) · صرف فعل‌ها در زمان حال
سؤالات متداول · درباره و تماس · حریم خصوصی · شرایط استفاده · Impressum · Instagram · گرامر · افعال
v1.4 · 2026-11-11